Góðir Íslendingar.


Árið 2009 hefur svo sannarlega ekki látið neinn ósnortinn. Að minnsta kosti ekki neinn sem hefur látið sig árið varða á annað borð. Stórviðburðir, hörmungar og reiðarslög auk áfalla, blogga frá Einari Haf og efnahagslegra skakkafalla hafa einkennt árið öðru fremur en inn á milli hefur þjóðin haft ástæðu til að brosa út í annað. Líkt og ævinlega um áramót er við hæfi að horfa yfir sviðið, líta yfir farinn veg, líta í eigin barm og annarra manna barma og barma sér yfir atburðum ársins sem er að líða í hefðbundinni áramótahugvekju.


Við Íslendingar erum þrautseig þjóð. Sérstaklega miðað við höfðatölu. Hér höfum við lifað á lítilli klettasnös í miðju Atlantshafinu fjarri skarkala alheimsins, köld, blaut og einangruð svo öldum skiptir. Með seiglu og baráttuanda tókst þjóðinni smám saman að brjóta af sér hlekki fátæktar og losna undan kúgun ágjarnra herraþjóða. Menn eins og Hannes Hafstein og Jón Sigurðsson fóru þar fremst í flokki lengi vel, en Íslendingar upplifðu sig ekki sem stórþjóð fyrr en með tilkomu myntkörfulána og neyslusparnaðar – sem var byltingarkennd nýjung eins og allir muna. Adam var hins vegar ekki nema korter í paradís því hin baráttuglaða þjóð á hjara veraldar hugði ekki að sér af einhverjum undarlegum ástæðum. Svo virðist sem gleymst hafi að segja lántakendum frá svokölluðum skuldadögum, sem gjarnan eiga sér stað þegar skuldir á borð við myntkörfulán eru gerðar upp. Þessi misskilningur varð til þess að nú er þjóðin sokkin í heimsins dýpsta og slímugasta skuldafen og þarf í kjölfarið að leita á náðir herraþjóða sárfátæk og kúguð. Þrátt fyrir allt stöndum við upprétt og berum höfuðið hátt. Hvers vegna eiginlega? Jú vegna þess að við erum þrautseig þjóð.


Það hefur ekki alltaf ríkt friður á Íslandi. Í eina tíð riðu veruleikafirrtir landnámsmenn með mikilmennskubrjálæði og stórtækir innrásarvíkingar af skandinavískum ættum um héruð, hjuggu mann og annan og skildu eftir sig sviðna jörð. Ófriðartímabilið var í hámarki á svokallaðri Sturlungaöld. Síðan þetta var hefur ýmislegt breyst. Í nútímanum er þó eitt og annað keimlíkt. Undanfarin ár hafa veruleikafirrtir landráðamenn með mikilmennskubrjálæði og stórtækir útrásarvíkingar af auðmannaættum keyrt á Range Rover um héruð, veðsett mann og annan og skilið eftir sig blanka jörð. Truflunartímabilið var í hámarki á svokallaðri Sturlunaröld, um og eftir góðæri.


Það er til siðs í áramótahugvekjum sem þessum að stappa stáli í landsmenn og blása þeim von í brjóst um betri tíð með blóm í haga og fífilbrekku gróna grund á komandi ári. Þessi áramótahugvekja er auðvitað ekkert frábrugðin hvað þetta varðar. Því segi ég að Íslendingar hafi fulla ástæðu til að vera bjartsýnir þegar horft er til framtíðar. Hér eru stjórnmálamenn óspilltir samkvæmt öllum könnunum sem gerðar hafa verið meðal stjórnmálamanna. Hér er nægur fiskur í sjónum sem hægt er að hagnast á eigi maður kvóta, enda er auðlindin í hafinu sameign þjóðarinnar en lifibrauð fárra. Hér er hlúð vel að sprotafyrirtækjum á borð við kannabisframleiðendur, enda kemur gjaldeyrinn í góðar þarfir. Hér er hugsað vel um barnafólk, barnungt fólk, barnalegt fólk og barfólk. Hér er rekið skilvirkt menntakerfi, traust velferðarkerfi og ryðfrítt holræsakerfi. Hér er sem sagt ýmislegt jákvætt. Þjóðin verður þó fyrst og fremst að halda vel utan um fjöregg sitt og gæta þess vel að það verði ekki spælt, eða breytist í fúlegg. Hvaða fjöregg er það? Jú, það er auðvitað lífsbjörg þjóðarinnar, sem er og verður hin íslenska sauðkind. Hvort heldur það er ull, súrsaðir hrútspungar, svið, hangikjöt eða hrútaskráin – íslenska sauðkindin hefur svo lengi sem elstu menn muna lagt sitt lóð á vogarskálarnar svo hér geti íslensk þjóð vaxið og dafnað. Þessu má alls ekki gleyma.


Áramótin koma enn á ný
og gamla árið verður fyrir bí
aldrei það kemur til baka,
þetta er léleg staka.


Að endingu óska ég lesendum sem og öðrum farsældar á nýju IceSave ári með þökk fyrir IceSave árið sem senn er á enda. Gangið hægt um gleðinnar dyr nú um áramót og munið að sælla er að sprengja en springa.


Einar 2009.


Tilvitnun dagsins:
Harrý Rögnvalds: Þegiðu Heimir!

Jólalesendur.

Í tilefni jólanna var ákveðið að birta aulalega jólasögu hér eins og síðast. Sagan er byggð á sönnum atburðum sem gerðust í þykistunni.

Úti er ævintýri. Einmitt, þetta ævintýri gerist úti. Og inni líka. Skiptir engu. Úti er dimmt og kalt. Daufur máninn glottir í norðan vindinum sem ýlir í hverri rifu. Úti í nóttinni eru skuggar á sveimi sem lifa á svartnættinu. Á hrímuðum glugganum er grámyglulegt andlit. Voðalegt myrkur er þetta, muldrar Gluggagægir. Honum líkaði nú betur við birtuna og hlýjuna heima í hellinum hjá Grýlu og Leppalúða. Það býr varla nokkur maður hér, hugsar hann með sér. Góðærisvegur 1, jú það á einhver að búa hér samkvæmt jólasveinaþjóðskránni minni. Gluggagægir rýnir inn um gluggann en sér engan skó í glugganum. Þetta getur bara ekki verið, ég er búinn að þræða götuna og það eru engir skór neinsstaðar. Hvar eru allir litlu fallegu barnaskórnir sem ég ætlaði að fylla af mandarínum? Gluggagægir er alveg hættur að botna í þessu. Og hefur hann þó upplifað margt á löngum ferli sem atvinnu gluggagægir. Þá sér hann allt í einu veika ljósbirtu úr einum glugganum við Góðærisveginn. Gluggagægir vindur sér að glugganum og jú, þarna er skór. Hann tekur gleði sína og smeygir hendinni í pokann sinn og nær í mandarínu. Þegar Gluggagægir er um það bil að lauma mandarínunni í skóinn sprettur upp maður undan gluggakistunni og grípur leiftursnöggt í hendina á Gluggagægi. Æ æ, veinar Gluggagægir. Þarna náði ég þér, innbrotsþjófur, hrópar maðurinn sigri hrósandi. Þið haldið að þið getið brotist inn í öll þessi nýju, yfirgefnu hús í götunni og tekið allt það sem verðmætt er, en ekki hér! Gluggagægir veit varla hvaðan á sig stendur veðrið. Eða jú reyndar, það stendur úr norðri eins og kom fram áðan. Skiptir ekki máli. Maðurinn fyrir innan gluggann heldur enn í Gluggagægi. Ég er enginn innbrotsþjófur, ég er jólasveinn og ætlaði að gefa þér mandarínu í skóinn góurinn, útskýrir Gluggagægir. Það var þá trúlegt, sagði maðurinn vantrúaður. Einmitt svona menn í dulargervi eins og þú hafa farið ránshendi hér um Góðærisgötuna og hirt allt verðmætt sem íbúarnir áttu ekki og gátu ekki flutt með sér þegar þeir fóru. Fóru hvert? spurði Gluggagægir. Það skal ég segja þér, sagði maðurinn. Eftir að Arion Banki sem hét áður Kaupþing banki sem hét áður KB banki sem hét áður Búnaðarbanki leysti til sín húsin í götunni á nauðungaruppboði fluttu íbúarnir í Blankastræti og ég var fenginn til að passa húsin hér á meðan þar til bankinn er búinn að ákveða hvað verður gert við húsin og allt dótið inn í þeim sem fólk hafði ekki efni á að taka með sér. Þú býrð sem sagt ekki hér, spurði Gluggagægir forviða? Nei ekki beint, en það kemur þér reyndar ekkert við, jólasveinninn þinn. Maðurinn horfði hvössum augum á Gluggagægi og togaði í skeggið á honum. Æ æ, þetta má ekki, emjaði Gluggagægir. Puff, það er bara svona vel límt á þig skeggið, hreytti maðurinn út úr sér. Trúir þú virkilega ekki að ég sé jólasveinn, spurði Gluggagægir. Lastu ekki jólasöguna frá því fyrir síðustu jól sem Einar skrifaði? Þá var ég líka í aðalhlutverki, útskýrði Gluggagægir. Og ef þú trúir því ekki er ég hér með jólasveinaskírteinið mitt. Maðurinn skoðaði skirteinið skömmustulegur. Ég veit ekki hvað ég get sagt, sagði hann afsakandi. Maður treystir bara engu lengur. Það kenna þeir manni hjá bankanum. Þess vegna fær enginn lánað lengur, útskýrði maðurinn. Það er nú ekki nógu gott vinur minn, sagði Gluggagægir og klappaði manninum á öxlina. En við jólasveinarnir lítum ekki á vanskilaskránna þegar við gefum í skóinn. Meira að segja ungabörnin sem áttu stofnfé í Byr fengu mandarínu í skóinn. Við erum ekki með neinar kartöflur til að gefa í skóinn í ár vegna þess að það varð uppskerubrestur hjá þeim í Þykkvabænum. Þess vegna var það samræmd ákvörðun hjá okkur bræðrunum að gefa bara öllum mandarínur og láta þannig jafnt yfir alla ganga og stuðla með því að auknum jöfnuði í samfélaginu. Það er aldeilis, sagði maðurinn gáttaður. Þú veist svo sannarlega lengra en nef þitt nær, sagði hann við Gluggagægi. Ég er ekki frá því að gamli bankastjórinn í Arion banka sem hét áður Kaupþing sem hét áður KB banki sem hét áður Búnaðarbanki hafi verið meiri jólasveinn en þú hvað þetta varðar. Oh, ég veit það nú ekki, við bræðurnir vitum nú flestir lengra en nef okkar nær, nema reyndar Gáttaþefur en það á sér nú eðlilegar skýringar, svaraði Gluggagægir. Eftir þennan lærða fyrirlestur áttaði hann sig á einu. Hann þurfti að halda áfram að gefa í skóinn. En heyrðu vinur, fyrst þú hélst ég væri innbrotsþjófur og allt það, hvers vegna varstu þá með skóinn út í glugga? Þú ert ansi spurull svona af jólasveini að vera, sagði maðurinn. En reyndar á þetta sér allt saman eðlilegar skýringar. Ég fann að skóinn kreppti og þess vegna tók ég hann af mér og lagði hann frá mér í gluggann. Síðan heyrði ég til mannaferða hérna fyrir utan og faldi mig undir gluggakistunni. Ef ég fer að útskýra þetta nánar fyrir þér flækir það bara málið og gerir þessa jólasögu enn meira óspennandi en hún þó er. Já það skil ég vel, svaraði Gluggagægir. Hérna er mandarínan þín gjörðu svo vel og reyndu svo að haga þér almennilega. Ég er þá líkast til búinn með húsin við Góðærisgötu, sagði Gluggagægir. Já þakka þér fyrir. Þú ættir bara að drífa þig í Blankastrætið því fólkið er allt þar, þökk sé okkur í fjármálageiranum, kallaði starfsmaður Arion banka sem hét áður Kaupþing sem hét áður KB banki sem hét áður Búnaðarbanki á eftir Gluggagægi þar sem hann brunaði út í kolsvart skammdegið. Bless og gleðileg jól, kallaði Gluggagægir.

Sofnuð?

Skiptir engu.

Að endingu óska ég lesendum, vinum og vandamönnum til sjávar og sveita gleðilegra jóla.

Einar jóla eitthvað.

Tilvitnun dagsins:
Skrámur: Ég vona að þú verðir ofsóttur af þessum 10 flautandi flautuleikurum sem þú sendir okkur í gærkvöldi!

Skyrjarmslegu lesendur.


Krakkar mínir, komið þið sæl. Ég er jólabloggarinn Einar Haf og kem af fjöllum með pokann minn fullan af glaðningi. Ef vel er að gáð má að vísu finna eitt og annað misjafnt í pokahorninu, en almennt er pokinn fullur af glaðningi. Það er sem sagt komið að því að ég leysi frá skjóðunni og útdeili þessum sérdeilis prýðilega glaðningi til ykkar, elskurnar. Það er reyndar háð því skilyrði að þið hafið verið þæg og góð undanfarið. Hafið þið verið það? Ha? Ekki? Nú jæja. Þá sé ég mig því miður knúinn til að refsa ykkur með miskunarlausri og afar svæfandi bloggfærslu – glaðningurinn verður að bíða betri tíma.


Hátíð ljóss og friðar nálgast nú óðfluga með tilheyrandi ljósadýrð og hallelújah. Búið er að kveikja á þremur kertum á aðventukransinum, jólakötturinn er byrjaður að skoða jólafatatísku ársins og velja sér álitlegan klæðnað, jólasveinn Alþingis (Þráinn Bertelsson) er kominn til byggða og einn og einn hefur nú þegar staðsett könnuna sína upp á stól. Þá fundu jólasveinarnir hann Jón á Völlum í fyrrakvöld þegar þeir fóru að hátta, en álengdar stóð Andrés utangátta. Til stóð að færa hann tröllunum en þá var hringt í Hólakirkju öllum jólabjöllunum þannig að ekkert varð úr því. Allt eru þetta merki þess að senn er hátíð í bæ og þar af leiðandi eru í vændum nokkrir kreppulausir dagar án Guðnýjar. Eða hét bókin hans Davíðs það ekki?


Kreppulausir dagar er kannski full fast að orði kveðið. Áfram er kreppa umlykjandi hitt og þetta. Til dæmis er enn kreppa á Alþingi þar sem fjöldi mála bíður afgreiðslu. Fyrirséð er að þingmenn þurfa að dröslast í vinnuna milli jóla og nýárs og ýta á já/nei/veit ekki alveg hnappana á básunum sínum svo hægt verði að taka í gagnið glæný lög um áramótin. Þar á meðal er IceSave málið svokallaða. Þrátt fyrir allt umtalið er enn mikil óvissa sem ríkir varðandi það mál. Sumir segja að ef ríkisábyrgð verði samþykkt fari allt á kaldan klaka en aðrir segja að ef ríkisábyrgð verði ekki samþykkt fari allt á kaldan klaka. Hvernig sem allt fer er því ljóst að við endum öll á köldum klaka. Málið verður enn flóknara þegar gróðurhúsaáhrifin eru tekin með í reikninginn, enda veruleg hætta á að þessi sami kaldi klaki bráðni. Það veltur svo aftur á því hvort ríki heims komi sér saman um minnkun útblásturs á loftslagsráðstefnunni í Kaupmannahöfn. Það er því að mörgu að hyggja í þessu sambandi.


Þá er komið að mjög föstum lið eins og venjulega. Einmitt. Það er komið að því sem allir hafa beðið eftir. Það er komið að því að ég greini frá því formlega að fengitíminn sé hafinn í fjárhúsunum. Jibbí. Það er enn eitt merki þess að hátíð fari að höndum ein. Bæði hátíð og máltíð. Hátíðin kemur sem sagt snemma hjá hrútunum í ár eins og jafnan áður þar sem þeir taka til óspilltra málanna og örmagna sig við ýmsa vafasama iðju hjá hverri kindinni á fætur annarri, dag eftir dag. Nánari umfjöllun um þessi mál getur því miður ekki átt sér stað hér á bloggsíðunni vegna lögbanns sem Femínistafélag Íslands fékk á hvers kyns umfjöllun um kynlífsathafnir þar sem kvendýr lúta í lægra haldi. Fyrir þá fróðleiksfúsu er þó rétt að benda á afar vandaðan heimildarmyndaflokk sem sýndur hefur verið í Ríkissjónvarpinu undanfarið og fjallar einmitt um þetta. Þá er ég auðvitað að tala um þáttinn Fé og freistingar (e. Dirty Sexy Money).


Og það voru að berast fréttir frá alþingi. Það er ekki búið að afgreiða IceSave frumvarpið. Þrír þingmenn voru ölvaðir þegar greidd voru atkvæði rétt í þessu um hvort halda ætti áfram að greiða atkvæði um hvenær tími væri kominn til að hætta þessu blaðri og fara heim í jólafrí. Meðan á atkvæðagreiðslunni stóð lamdi forseti alþingis tvisvar í bjölluna og einu sinni í hausinn á sér. Það braut að vísu í bága við þingsköp. Og talandi um sköp, það er ekkert nýtt að frétta af Tiger Woods.


Er líða fer að jólum
og hátíð fer í hönd
við stöndum upp á stólum
og treystum vinabönd.

Er líða fer að jólum
og hátíð fer í hönd
við jólalögin gólum
og snæðum steikta önd.

Er líða fer að jólum
og hátíð fer í hönd
við gefum frí í skólum
og könnum ókunn lönd.

Er líða fer að jólum
og hátíð fer í hönd
við skreytum hús með njólum
og hýðum oss með vönd
um.


Að endingu er rétt að minna á að eitthvert jólaefni verður birt hér á bloggsíðunni fyrir jól. Eins hermir almannarómur að jólablað Bæjarpóstsins í ár sé sjúklega skemmtilegt og æðislega frábært. Ég tek enga afstöðu til þess.


Enginn gamall viðskiptabanki var endurreistur við gerð þessarar bloggfærslu.


Einar með jólailmi.


Tilvitnun dagsins:
Skrámur: Jóli! Ertu orðinn kolvitlaus maður?

Aðventulegu lesendur.


Nú ber aldeilis vel í veiði fyrir hina vandlátu. Á markaðinn er komin afar vönduð og kreppufrí bloggfærsla í gjafaöskju á aðeins 7.990 krónur meðan birgðir endast. Einkar eiguleg gjöf sem sómir sér vel á hverju heimili. Ef þú pantar strax mætir Einar Haf heim til þín og útskýrir persónulega mögulegan tvískinnung og syfjulegar aulabrandaraskírskotanir sem kunna að koma fyrir í bloggfærslunni. Rafhlöður fylgja ekki með.


Samkvæmt nýjustu rannsóknum styttist stöðugt til jóla eftir því sem dagarnir líða. Þetta kann að koma einhverjum í opna skjöldu en þó ekki endilega öllum, því það er alkunn staðreynd að jólaundirbúningurinn hefst fyrr og fyrr með hverju árinu sem líður. Fólk er því farið að hafa varann á sér þegar jólin allt í einu bresta á seinni partinn á aðfangadag með tilheyrandi sálmasöng, kjötlærum og kortalestri. Ekki kortaólestri, hann fylgir kortareikningunum í febrúar. Sem sagt, jólaundirbúningurinn hefur nú staðið yfir jafnt og þétt frá því í nóvember og mun ágerast enn frekar allt fram til jóla. Það var í rauninni það eina sem ég vildi koma á framfæri, þannig að þið getið alveg eins sleppt þessari efnisgrein og snúið ykkur beint að þeirri næstu. Of seint? Múhaha.


Nú í svartasta skammdeginu hafa fjölmargir lýst upp hús sín og híbýli með aðventuljósum og ljósaseríum. Urðakotbændur eru þar hvergi nærri undanskildir og eru upplýstir eins og ýmsir fleiri. Bæði höfum við sett ljósaseríur í glugga og þakskegg, en okkar eigið skegg er óupplýst að mestu. Sjálfur hef ég haft yfirumsjón með sogskálauppsetningu og munstragerð eins og síðast og farist afar vel úr hendi samkvæmt óhlutdrægu sjálfsmati. Næsti liður í skreytingaáætluninni felst í því að skreyta hús með greinum grænum en það eru hins vegar nokkrir dagar í það ennþá.


Víða erlendis tíðkast að skrifa jólasveininum bréf þar sem koma fram æskilegar jólagjafir hvers og eins. Nú hafa margir Íslendingar einnig tekið upp þennan sið, en í stað þess að skrifa jólasveininum bréf skrifa þeir gamla gjaldþrota viðskiptabankanum sínum bréf. Í mörgum bréfanna koma fram kröfur um hitt og þetta, sumt stendur jólasveinninn við (forgangskröfur) en annað ekki. Þeir sem helst óska einhvers frá gömlu gjaldþrota bönkunum eru gömlu bankastjórarnir, en þeir þrá ekkert heitar en nokkrar milljónir til viðbótar við allar hinar – sem þóknun fyrir að hafa siglt bankanum svo rækilega í strand að björgunaraðgerðirnar hafa tekið meira en ár. Ef maður þráir og óskar einhvers nógu heitt getur óskin ræst.


Fjölmargar jólaplötur koma út nú fyrir jólin. Ástæðuna má rekja til þess að íslenskir tónlistarmenn eru óþrjótandi við sínar gítarstrokur, sitt fiðlugarg og píanóglamur nú um stundir þar sem Íslendingar hafa sjaldan eða aldrei verið jafn tilkippilegir með að borga sig inn á tónleika, konserta, uppákomur og uppáferðir listamanna og einmitt nú. Nægir þar að nefna Frostrósir og Björgvin Halldórsson sem hafa mokað inn seðlunum í skiptum fyrir afar hátíðlega tóna í jólabúningi, bæði á tónleikum og með geisladiskaútgáfu. Fjölmörg önnur stórnöfn standa einnig í stórræðum á útgáfumarkaðnum en þar ber sennilega hæst nýútkominn jóladiskur frá yfirvöldum og fjármálastofnunum. Á honum er að finna fjölmörg ógleymanleg jólalög á borð við Nú skal skattleggja, Ég sá mömmu missa vinnuna, Nú er Gunna í fjölskylduhjálpinni, Adam skuldar millur sjö, Upp á stól stendur mín krafa, Bráðum koma blessaðir innheimtumennirnir, Það á að gefa börnum stofnfé og loks Grýlukvæði, þar sem Jóhanna Sigurðardóttir hræðir líftóruna úr yngstu kynslóðinni með afar pólitískum einsöng. Allur ágoði af sölu disksins rennur óskiptur í ríkissjóð.


Rétt er að taka fram að þegar minnst var á jólasveininn hér á undan var ekki átt við Gylfa Arnbjörnsson, formann ASÍ, þó svo að hann líti út alveg eins og jólasveinn.


Enginn veit
fyrr en kreppan skellur á
ef pening áttu þá.
Lánsfjárloforð
gleymast þá furðu fljótt
þegar skellur á kreppa skjótt.

Því stundum verður bankastjórum á,
gott er kröfu þá að leggja fram
traustur banki getur gert kraftaverk.


Þessa bloggfærslu má nota til að hagræða í ríkisrekstri.


Einar jólasveinn.


Tilvitnun dagsins:
Glámur og Skrámur: Gekk ég yfir snjó og sand, og gekk svo inn í hjónaband. Sagaði svo og smurði svo og hvað á ég að gera? Þú skalt fá þér strigaskó, inniskó og vaglaskó. Þú skalt fá þér gúmmískó og síðan fá þér kaskó.

Umturnuðu lesendur.


Fari það í hurðarlaust þið vitið hvað. Er ekki bannsettur ódámurinn og uppivöðslusama feitabollan Einar Haf enn og aftur búinn að hraðsjóða saman skyndipistil fyrir þá uppteknu og birta með fyrirvara um meinlokur og staðreyndavillur á bloggsíðu sinni. Þetta skeytingarleysi í garð náungans segir meira um bloggarann Einar en mörg önnur orð sem hafa verið notuð um hann. En hvað sem því öllu líður er rétt að halda áfram með bloggfærsluna, ykkar vegna. Þess vegna eru þið jú væntanlega hér.


Þrátt fyrir að liðin sé vika af desember eru alþingismenn ekki enn farnir í jólaleyfi. Það segir sitt um ástandið í þjóðfélaginu, enda hófst lögbundið jólafrí þingamanna sirka 5. des þegar góðærið var í algleymingi. Nú eru hins vegar tugir og hundruðir brýnna mála sem ræða þarf, helst í gær, á hinu háa Alþingi auk þess sem þarf að afgreiða ógrynni lagafrumvarpa fyrir áramót. Þingmenn hafa talað daga og nætur um svokallað IceSave mál (veit ekki hvort þið hafið heyrt um það) en þær umræður hafa aðallega snúist um hversu leiðinlegt IceSave málið er, hversu erfitt sé að tala um málið á fastandi maga, hversu leiðinlegur forseti Alþingis er og hversu nauðsynlegt sé að halda uppi málþófi þegar rætt er um IceSave samninginn. Þessar málefnalegu umræður hafa endanlega gert út um áhuga þjóðarinnar á málinu, sem var þó ekki mikill fyrir. Raunar eru það aðallega bloggarar á borð við Einar Haf sem þrástagast við að velta sér upp úr ömurlegheitunum án þess þó að leggja nokkuð merkilegt til málanna. Dæmigert. Eflaust er hægt að tala um fleiri skemmtilegar fréttir úr stjórnmálaheiminum en það verður látið ógert í bili, enda gætu börn og aðrar viðkvæmar sálir verið að lesa.


Í dag hófst loftslagsmálaráðstefna í Kaupmannahöfn. Þar er ekki fjallað um loft-slagsmál heldur loftslags-mál. Gamall brandari, ég veit, en allt er hey í harðindum. Á ráðstefnunni leiða saman hesta sína helstu þjóðarleiðtogar heims. Auðvitað leiða þeir saman hesta sína, enda eru hestar mun umhverfisvænni en til dæmis bílar og flugvélar. Sérfræðingar eru ekki á einu máli um hvort ráðstefnan komi til með að skila tilætluðum árangri. Það er að segja að leiðtogarnir nái bindandi samkomulagi um minni losun gróðurhúsalofttegunda. Meðal hugmynda sem fram hafa komið til að minnka útblásturinn í heiminum eru að framleiða meira af Flintstone-bílum sem knúnir eru með mannafli, hætta að hella olíu á eldinn þar sem geysar ófriður vegna þess hversu olíueldar eru óæskilegir umhverfinu og innleiða á ný þrælaskip sem eru jú mun umhverfisvænni en risastór skip knúin eldsneyti. Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra og Svandís Svavarsdóttir umhverfisráðherra taka þátt í ráðstefnunni fyrir Íslands hönd. Framlag Íslands til minni útblásturs mun væntanlega felast í því að hækka verð hérlendis á sveskjum, rúgbrauði og öðrum vindleysandi neysluvörum með von um að það dragi úr óæskilegum útblæstri.


Hinn geðþekki kylfingur Tiger Woods hefur slegið nokkur feilhögg undanfarið. Eftir meint rifrildi við meinta eiginkonu sína vegna meints framhjáhalds keyrði hann meintum glæsijeppa fjölskyldunnar á meintan brunahana og tré en meinti það hins vegar ekki. Glæsijeppinn dældaðist ögn og fyrir glæfraaksturinn var Tiger sektaður um 164 dollara. Í kjölfarið sendi hann frá sér aðkomuviðvörun, enda árstekjur hans af golfmótum ekki nema nokkur hundruð milljónir dollara. Fjölskylduerjur Tigers hafa hrundið af stað getgátum um að Tiger sé helst til of duglegur með pútterinn sinn á annarra manna flötum og leggi jafnvel til atlögu við holurnar af löngu færi en þessi bloggsíða mun ekki leggjast svo lágt að taka afstöðu til þessara vangaveltna. Því má hins vegar bæta við að ef ég þekki Tigerinn rétt notar hann alltaf fleygjárnið þegar hann lendir í miklu torfi. Eins góður kylfingur og hann setur alltaf öryggið á oddinn.


Í ræðustóli sólarhringum saman
af þreytu orðinn fjólublár í framan
já nú væri gott að eiga lím
því mig vantar fyndið endarím.


Ef þú rifnar úr hósta skaltu fá lækni til að sauma þig saman. Annað er bara ógeðslegt.


Þessa bloggfærslu má þjóðnýta.


Einar á handahlaupum.


Tilvitnun dagsins:
Eric Cartman: Oh sweet. The "Life-Sized Blow-up Antonio Banderas Love Doll." What a cool Christmas present.

Yfirfæranlegu lesendur.


Hvað er að gerast eiginlega? Meira en vika liðin og Einar enn ekki búinn að blogga? Hvers lags kæruleysi er þetta? Hvað í ósköpunum á þessi þrúgandi þögn að þýða? Getur þetta gengið svona lengi? Hvers eiga lesendur að gjalda? Er Einar loks búinn að gefast upp á að þreyta lesendur með þreytulegum vangaveltum og hugrenningartengslum sem mynda torskilin orð og setningar? Hvað eiga allar þessar spurningar að fyrirstilla? Eru þetta kannski allt spurningar sem þið voruð farin að spyrja ykkur að áður en þið uppgötvuðuð að það væri komin ný verkjastillandi bloggfærsla inn á bloggsíðu allra landsmanna? Hversu leiðinlegur er inngangur sem er ekkert nema eintómar spurningar? Hvers lags spurning var þetta eiginlega? Haugarugl, engin spurning.


Nú þegar aðventan er gengin í garð eru margir farnir að iða í skinninu. Sérstaklega þeir sem pössuðu sig ekki þegar þeir kveiktu á fyrsta kertinu á aðventukransinum og kveiktu óvart í skinninu á sér í leiðinni með þeim skelfilegu afleiðingum að núna iða þeir í skinninu. Hinir eru þó ef til vill fleiri sem iða í skinninu vegna hátíðanna sem ganga í garð síðla desembermánaðar, venju samkvæmt. Nú þegar hafa fjölmargir kveikt á jólaseríum, verslað mandarínur, skorið laufabrauð, bakað piparkökur og búið til nýtt gat á beltið sitt svo jólasteikin komist fyrir. Þessar athafnir eru auðvitað bara brot af því sem koma skal í desember. Jólaverslunin, jólasveinarnir, jólaguðspjallið, jólakötturinn, jólaþrifin, jólamessan, jólaverslunin, jólaölið, jólatréð, jólaskrautið, jólahjólið, jólaverslunin og síðast en ekki síst jólaverslunin. Það er jú jólaverslunin sem skiptir þjóðarhag öllu máli. Og kaupmenn. Ekki jólaguðspjallið. Ýmsir kaupmenn eru eflaust uggandi vegna rýrnandi kaupmáttar almennings. Þar af leiðandi er hætt við samdrætti í jólaverslun. Örlög kaupmanna eru sem sagt í höndum neytenda því þeirra er ríkið, kaupmátturinn og dýrðin, að eilífu. Mammon. Ég meina amen, afsakið.


Þrátt fyrir eldfimt ástand í þjóðfélaginu, fjöldauppsagnir, gjaldþrot og IceSave er gefið út ógrynni af bókum fyrir þessi jól – eins og svo oft áður. Fjölmargar athyglisverðar, rándýrar og jafnvel áhugaverðar bækur eru þar á meðal, eins og til dæmis;

Hólí Sjitt: Afar faglega skrifaður úrdráttur úr öllum 36 kreppubókunum sem koma út fyrir þessi jól. Ef þú ert ekki komin(n) með upp í kok af sömu gömlu tuggunni þá er þetta svo sannarlega kærkomin bók fyrir þig. Titillinn segir allt sem segja þarf. Lætur enga skattgreiðendur ósnortna.

I Save MySelf: Hrollvekjandi saga, skrifuð í samráði við Hollendinga og Breta. Sagan, sem byggð er á sannsögulegum atburðum, fjallar um hóp siðblindra viðskiptajöfra sem setja heilt þjóðfélag á hausinn og komast upp með það án þess að borga krónu þökk sé stjórnvöldum. Fyrir þá harðsvíruðu inniheldur viðauki bókarinnar alla IceSave fyrirvarana með lögfræðilegum útskýringum. Alls ekki við hæfi barna og annarra viðkvæmra sála.

Þjóðþrifamál: Frásagnir iðnaðarmanna sem unnu í fullu starfi við að þrífa Alþingishúsið að utan á árinu. Fjallað er ítarlega um bestu leiðirnar til að ná eggjahvítu af grágrýti og hversu sterka terpentínu þarf til að ná rauðri málningu af fúavörðum gluggakörmum.

Alltíplati og skilanefndarsérfræðingarnir 40: Sígilt ævintýri um arabíska sjeikinn Alltíplati sem keypti stóran hlut í Kaupþingi í þykistunni korteri áður en bankinn hrundi og skilanefndarsérfræðingana 40 sem í kjölfarið tóku að sér að greiða úr flækjunni fyrir milljón á mánuði næstu 10 árin. Afar beinskeytt frásögn, alls ekki fyrir fólk í neðsta skattþrepi.

Rangur misskilningur: Herra Ólafur Ragnar forseti fer hér á kostum og gerir illt verra, ásamt konu sinni Dorrit, í mörgum óborganlegum og eftirminnilegum viðtölum við erlenda fréttamenn.

Heimsmetabókin: Í þessari nýju viðhafnarútgáfu heimsmetabókarinnar er kominn sér kafli um efnahagsmál og þar tróna Íslendingar víða á toppnum. Til dæmis í flokkum á borð við stærstu gjaldþrotin, hæstu arðgreiðslurnar, mestu klúðrin og siðblindustu bankastjórarnir.

Íslenskar ullaruppskriftir: Nauðsynleg bók á hvert heimili. Þjóðlegur heimilisiðnaður eins og hann gerist bestur. Hér lærir þú meðal annars að búa til þinn eigin kjaftavaðal, spinna lygavef, láta snuðru hlaupa á þráðinn, búa til svo óleysanlega flækju að allt endar í einum hnút og loks teygja lopann út í hið óendanlega. Bók sem alþingismenn úr öllum flokkum mæla eindregið með.


Að lokum er vert að minnast á að Arion banki er nú loks kominn í hendur erlendra útlendinga. Sem eru útlenskir. Sá ráðahagur kemur til með að spara íslenska ríkinu milljónatugi í framtíðinni sem annars hefðu farið í fleiri nafnabreytingar á bankanum. Ekki er gert ráð fyrir að almenningur hér á landi njóti góðs af þessari ráðstöfun strax, enda treysta útlendingar Íslendingum almennt ekki fyrir lánsfé. Ekki hefur verið ákveðið hver komi til með að gegna bankastjórastöðu í hinum nýja útlenska banka en ýmsir hafa verið nefndir til sögunnar, þar á meðal BanKi Moon, Jóakim Aðalönd og Magnús Eiríksson, höfundur Gleðibankans.


IceSave ekki klárast enn
þolinmæði á þrotum senn,
fram úr ermum ei standa hendur.
Er AriJón banki erlendur?


Engum hommum var meinað að taka þátt í þessari bloggfærslu.


Einar í desember.


Tilvitnun dagsins:
Todd: I have to go, there's a breast reduction on the fourth floor... I'm gonna go try and stop it.