Geigvænlegu lesendur.


Myrkvað herbergið er bæði dimmt og ljóslaust. Dauft blik í augum speglast af rykföllnum tölvuskjánum. Ískrið í hurðinni kallar á að hjarirnar séu smurðar. Andrúmsloftið er lævi blandið, eitthvað liggur í loftinu. Þá gerist eitthvað, mannveran sem situr í keng við skrifborðið lifnar við, slær einhverju torskildu inn á lyklaborðið og ýtir á „Staðfesta”. Mannveran hlær óhuggulegum hlátri, slefar aðeins á lyklaborðið, girðir upp um sig, slekkur á tölvunni og læðupokast burt. Kannski var þetta ég, kannski ekki.


Megnrar óánægju gætir nú í þjóðfélaginu. Eða öllu heldur, mikillar reiði gætir nú í þjóðfélaginu. Til að vera nákvæmur eru margir alveg hoppandi brjálaðir í þjóðfélaginu þannig að rýkur út um eyrun á þeim. Ástæðan er auðvitað sú kraumandi kekkjótta skuldasúpa sem margir þjóðfélagsþegnar sitja nú í, þökk sé ýmsum ónefndum aðilum. Skuldasúpan er farin að sjóða og mun að líkindum sjóða upp úr í náinni framtíð, nema takist að slökkva verðbólgubálið sem kraumar undir öllu saman. Eins og er lítur ekki út fyrir að það takist á næstunni, enda brunavörnum stórlega ábótavant. Slökkviliðsstjórinn segist reyndar vita hverjum er um að kenna að svona er komið en hann vill ekki greina frá því sem hann veit og þess vegna er málið jafnvel enn flóknara. Gaman gaman.


Í tilefni þess að mörgum ofbýður ástandið sem upp er komið í þjóðfélaginu eru fjölmennar samkomur eins og borgarafundir og mótmælafundir orðnar daglegt brauð – sérstaklega þar sem daglegt brauð hefur hækkað í verði um 65%. Einn slíkur borgarafundur var haldinn í beinni sjónvarpsútsendingu fyrr í vikunni, sem gerði afdaladurtum eins og mér sjálfum kleift að fylgjast með öllu sem fram fór. Hvort það voru frammíköll, hlátrasköll, veðköll, prestaköll eða einhver önnur köll þá sást og heyrðist það allt í sjónvarpinu. Allar flottu og kjarnyrtu framsöguræðurnar, allt reiða fólkið í salnum sem krafðist svara og allir pólitíkusarnir sem svöruðu engum spurningum á skiljanlegan hátt. Það er auðvitað bjartsýni að ætla að láta stjórnmálamenn svara spurningum innan tveggja mínútna tímaramma. Sumir svara ekki spurningum þó þeir séu þráspurðir í marga daga. En það verður gaman að fylgjast með þróun mála og sjá reiðina halda áfram að stigmagnast, svartnættið halda áfram að hellast yfir og ónefnda ráðamenn halda áfram að segja ekki af sér. Gaman gaman.


Eins og fram hefur komið hafa gjaldeyrisviðskipti hér á landi ekki verið í meiri ólestri síðan hætt var að notast við fisk sem gjaldmiðil, fyrir nokkuð löngu síðan. Ástæða þess að fiskur þótti óhentugur gjaldmiðill var að erfitt þótti að geyma hann í veskjum, hann fór fljótt að lykta og síðan vildi hann alltaf festast í sælgætissjálfsölunum. Krónan leysti öll þessi vandamál en skapaði ýmis önnur, sem við súpum seyðið af í dag. Nú þegar staðan er eins og hún er hefur Alþingi sett lög um gjaldeyrisviðskipti og gjaldeyrishöft. Samkvæmt lögunum eru þeir sem reyna að millifæra erlendan gjaldeyri á reikninga í útlöndum réttdræpir og verða kærðir fyrir landráð og samsæri gegn íslensku krónunni. Jafnframt eru þeir sem eiga í fórum sínum erlenda peningaseðla og smámynt skikkaðir til að leggja þá peninga inn í íslenskan banka eða verða ellegar rassskelltir opinberlega. Gaman gaman.


Í ljósi gjaldeyrishaftanna gengur lítið sem ekkert að flytja erlendar vörur hingað til lands eins og sakir standa. Því gæti svo farið að einhverjir klæði jólaköttinn í ár, en hann er að vísu orðinn mjög meðvitaður um nýjustu stefnur og strauma í tískuiðnaðinum og klæðist því ekki hvaða fötum sem er. Það er þó huggun að ef allt fer á versta veg og engin ný föt berast til landsins fyrir jól þá er að minnsta kosti til nóg af strigapokum til að klæða sig í. Gaman gaman.


Hvar er húfan mín?
Hvar er hettan mín?
Hvar eru jólafötin, malt og appelsín?
Þetta er ljótt að sjá, krónan fellur, vá.
Ég er viss um að ég ríkur var í gær.


Að lokum er fólk hvatt til að greiða heimsenda gíróseðla. Séu gíróseðlarnir ekki greiddir í tíma má fastlega búast við heimsenda.


Einar að vanda.


Tilvitnun dagsins:
Topper Harley: Those are some long legs...
Ramada Thompson: I just had them lengthened. Now they go all the way up.

Áfjáðu lesendur.


Já já. Kreppa hér og kreppa þar, kreppa í forstofunni, kreppa í eldhúsinu og kreppa á klósettinu. Kreppa í bílnum, kreppa í tölvunni, kreppa í veðrinu og kreppa í sjálfri sér. Það er líka kreppa í þessari bloggfærslu eins og sést á þessum inngangi. En hvað er þá til ráða? Kreppa hnefann? Kreppa tærnar? Kreppa rasskinnarnar? Eða að rétta úr kreppunni? Afsakið, rétta úr kryppunni? Þetta eru svo sannarlega góð ráð dýr, svo dýr raunar að þjóðarbúið verður bráðlega eitt það skuldugasta á byggðu bóli. Miðað við höfðatölu.


Davíð Oddsson, lögfræðingur og leikari, hefur látið nokkuð að sér kveða upp á síðkastið og valdið titringi í þjóðfélaginu. Þessi geðþekki pólitíkus sem skipaði sjálfan sig sem Seðlabankastjóra fyrir nokkrum árum eftir að hafa verið búinn að einkavæða bankana og leggja niður Þjóðhagsstofnun stendur nú í ströngu vegna ástandsins í þjóðfélaginu. Því má segja að þó svo að fyrrnefndur Davíð hafi marga fjöruna sopið virðist hafa fjarað undan honum upp á síðkastið og því vilja margir finna hann í fjöru. Eggjakast síðustu helgar hefur einmitt beinst að miklu leyti gegn Davíð, þó svo að hann sé ekki eini lorturinn í klóakinu sem áður kallaðist fjármálamarkaður hér á landi. Davíð lætur þrátt fyrir allt þetta engan bilbug á sér finna heldur svarar fyrir sig fullum hálsi, síðast á fundi viðskiptaráðs síðasta þriðjudag. Þar lét hann hina og þessa fá það óþvegið og sagði að sökudólgar efnahagshrunsins kæmu fram í dagsljósið og yrðu dregnir til ábyrgðar þegar rannsókn hefði farið fram. Rannsóknarstofnun fjársjúkdóma á Keldum mun annast rannsóknina.


Fjárþörf Íslendinga um þessar mundir er gífurleg, til dæmis vegna þess að ofurhagnaður bankanna undanfarin ár virðist ýmist hafa verið fluttur úr landi eða honum verið eytt í að borga undir tónleika í Laugardalnum eða eitthvað enn gáfulegra. Á meðan íslenskum almenningi langar til að fá almennilega útrás á hinum svokölluðu útrásarvíkingum sem stóðu fyrir þessu öllu saman blæðir þjóðarhagur og svartasta skammdegið verður enn svartara fyrir vikið. Ljósið í því myrkri öllu er auðvitað hinn afar alþjóðlegi gjaldeyrissjóður, sem í miskunsemi sinni hefur nú aumkað sér yfir Íslendinga og hyggst lána þeim sem samsvarar 2,1 milljarði bandaríkjadala. Vinaþjóðir okkar ætla síðan að hlaupa undir bagga og lána fyrir því sem upp á vantar til þess að við getum hugsanlega átt bót fyrir boruna á okkur í náinni framtíð. Í því samhengi má nefna lánavilyrði frá Zimbabwe upp á rúmar 500 milljónir Zimbabwe-dollara – eða sem samsvarar tæpum 5.000 íslenskum krónum.

Þrátt fyrir allt ruglið í samfélaginu sem ekki hefur tekist að afrugla með góðu móti (þrátt fyrir samning þar að lútandi við Digital Ísland) þá eru gefnar út bækur sem aldrei fyrr nú þegar tíu dagar eru í að mánuður verði til jóla. Margt afar áhugavert og jafnvel bitastætt er að finna í jólabókaflóðinu að þessu sinni, til dæmis:

Vanskilaskrá 2008. Afar vönduð ritsmíð sem afhjúpar á sláanlegan hátt þann fjölda fólks sem hvorki á til hnífs né skeiðar nú í efnahagskreppunni. Ritið er nú loks fáanlegt í innbundinni útgáfu og ríkulega myndskreytt. Höfundur er Intrum en ritið er byggt á sönnum atburðum. Sannleikurinn er oft lyginni líkastur!

Kafteinn ofurbrók og skuldsettu útrásarvíkingarnir. Enn er hann mættur, Kafteinn ofurbrók, og nú þarf hann að berjast við skuldsettu útrásarvíkingana sem keppast við að sturta íslensku þjóðfélagi niður um klósettið en lifa sjálfir í vellystingum. Hver er það sem skeit raunverulega upp á bak? Var ekki skítalykt af málinu allan tímann? Var þetta allt bara prump?

Beðmál á Bessastöðum. Ævisaga herra Ólafs Ragnars Grímssonar, fyrrverandi fjármálaráðherra og núverandi forseta. Æsispennandi frásögn þar sem Ólafur greinir frá því hvernig hann hefur ítrekað komist undan klækjabrögðum Davíðs Oddssonar – sem hefur svifist einskis við að reyna að klekkja á Ólafi. Skítlegt eðli, fjölmiðlalögin og pappírarnir sem sýna fram á að Dorrit geti ekki verið löglega gift Ólafi. Magnþrungin spenna frá upphafi til enda, alls ekki við hæfi viðkvæmra.

Meistarinn og áhugamaðurinn. Afar nýstárleg bók þar sem tveir menn, annar sprenglærður hagfræðingur en hinn menntaður dýralæknir, fá í hendur uppskriftir að sömu efnahagshörmungunum og eiga hvor um sig að hnoða saman hráefninu án þess þó að baka vandræði. Hvorum ætli takist betur upp?

Skýrslur úr safni Seðlabankans (e. I told you so!). Afar áhugaverðar og krassandi skýrslur um stöðu efnahagsmála, ritaðar á tímabilinu janúar-mars á þessu ári. Lausnir við því hvernig bregðast eigi við blikum á lofti í efnahagsmálum, varnaðarorð og annað í þeim dúr sem allir létu framhjá sér fara en enginn ætti að láta framhjá sér fara núna. Lesendur geta svo sannarlega nagað sig í handarbökin og verið vitrir eftir á með þessar kjarnyrtu skýrslur fyrir framan sig. Alveg eins og ríkisstjórnin.

Símaskráin 2008. Listi yfir alla þá sem lent hafa í einhvers konar kröggum vegna efnahagskreppunnar.


Skuldahalinn lengist enn og lengist,
í kröppum dansi ekki líkar mér.
Breiðgatan hún þrengist bara og þrengist,
svona er að gá ekki að sér.

Í Range Roverum oftast gaman er,
keyra greitt og líta ei til baka.
En fara út um þúfur, því er ver,
svona er að vera úti að aka.

Með lán í yenum fínt hér þótti áður,
varnaðarorð hljómuðu sem kvak.
En í dag er enginn lengur fjáður,
svona er að gera upp á bak.


Þessi bloggfærsla var send Alþjóða gjaldeyrissjóðnum sem sönnunargagn um hversu virkilega illa Íslendingar eru staddir.


Einar með herkjum.


Tilvitnun dagsins:
George Costanza: I'm speechless. I have no speech.

Yfirmáta yndisblíðu lesendur.


Engin mótmæli, ekkert eggjakast, engar afsagnir, engir skandalar, engar lygar, enginn seðlabanki, ekkert atvinnuleysi, engin vonbrigði, ekkert vanhæfi, engin króna, engin gjaldþrot, engin afglöp, engin útrás, engar erlendar skuldir, engir stýrivextir, engir kaupréttarsamningar, engin upptalning, engin leið og engin leið að hætta upptalningunni. Sem sagt, ekki neitt – bara froða og gufa. Blaðra full af lofti. Fýsibelgur. Allt í einum belg, þarna kom tengingin við það sem ég ætlaði að segja strax. Það er að segja: velkomin í þessa bloggfærslu Einars Haf, þar sem engum er sagt upp, þar sem enginn fer á hausinn og þar sem enginn gjaldmiðill er í notkun. Ef enginn les þetta bið ég hann þegar í stað afsökunar.


Mótmæli hafa mjög verið í tísku upp á síðkastið, enda afþreying sem krefst hvorki erfiðis né vitsmuna. Eggjakast geta til dæmis flestir innt af hendi vandræðalaust og eins getur jafnvel treggáfaðasta fólk hrópað og klappað í takt. Viti borið fólk eins og ég situr frekar heima, tekur ekki afstöðu og lætur sér nægja að gera bara grín að öllu saman. Það er nú kannski eitthvað bogið við það, auðvitað væri æskilegast að drífa sig af stað og mótmæla. Hafi mælirinn einhvertímann verið fullur er það núna. Mótmælirinn sem sagt. En þó að mótmæli fái meðmæli hjá mörgum nú um stundir er ekki þar með sagt að mótmælin skili einhverjum árangri. Það hafa mótmæli hér á landi raunar aldrei gert, enda mótmælendur yfirleitt taldir til þeirra hópa í samfélaginu sem ekkert mark er á takandi - líkt og dvergar, hommar og eldri borgarar. Hvað sem því líður virðist ekkert lát vera á þessum mótmælum, enda hefur enginn axlað ábyrgð á ástandinu í þjóðfélaginu enn sem komið er. Bjarni Harðarson alþingismaður Framsóknarflokksins er sá eini sem sagt hefur af sér, en það var reyndar ekki vegna þjóðfélagsástandsins heldur vegna þess að hann kann ekki almennilega á Microsoft Outlook tölvupóstforritið sitt. En það geta öllum orðið á mistök, ekki satt?


Gengi krónunnar hefur vafist fyrir ýmsum upp á síðkastið. Lengi vel voru einhverjir að fylgjast með genginu og uppfræddu aðra um gengið. En svokölluð flotgengisstefna gerði það að verkum að gengið flaut eitthvað á haf út og enginn veit hvert. Þannig að nú er svo komið að krónan er eitt stórt aðhlátursefni hagspekinga og sérfræðinga – sem sumir hverjir hafa sett fram þá hugmynd að taka einhliða upp annan gjaldmiðil. Á því máli er reyndar ekki bara ein hlið, heldur margar hliðar sem taka þarf tillit til. Ef við tökum upp evru förum við þá í Evrópusambandið? Ef við tökum upp dollar verðum við þá innlimuð í Bandaríkin? Ef við tökum upp pund, hvað gerir það þá mikið í kílóum? Allt eru þetta áleitnar spurningar sem ég leyfi mér að draga í efa að sé auðsvarað. Svo er heldur ekki í tísku hjá ráðamönnum um þessar mundir að svara áleitnum spurningum.


Stórtækum og ólýsanlega viðamiklum og vandasömum endurbótum á Urðakirkju er nú nánast lokið. Þessu hef ég reyndar haldið fram ansi lengi í mörgum bloggfærslum en núna er mér fúlasta alvara þegar ég held þessu fram – enda á að messa í kirkjunni næstkomandi sunnudag. Og ekki kærir Guð almáttugur sig um að hafa iðnaðarmenn eða annað hyski að störfum rétt á meðan hans heilaga orð er predikað. Og þó, var ekki Jósep trésmiður? En jæja, kirkjan hefur sem sagt aldrei litið betur út og gildir þá einu hvort um ræðir innréttingu, lýsingu, búningahönnun, klippingu, hljómgæði eða heilagan anda á hvern fermetra. Búist er við nokkru fjölmenni í þessa fyrstu guðsþjónustu í nokkurn tíma en í því samhengi má meðal annars benda á að þegar fréttist af fyrirhugaðri guðsþjónustu ruku hlutabréfavísitölur í Asíu upp um fjögur prósent og búist er við svipaðri þróun í Evrópu.


Er guð á tímum kreppu, fárs og krísu
vitjar oss í húsi sínu hlýju,
sit ég hér og yrki þessa vísu,
í framhaldinu lesendur fá klíju.

Býr guð í predikunarstólnum?
Býr guð í orgelinu?
Býr guð í fína jólakjólnum?
Býr guð í hárgelinu?
Já, því guð er hér og guð er þar
og guð er allsstaðar.

Býr guð í kirkjuklukkunum?
Býr guð í sálmabókinni?
Býr guð í sultukrukkunum?
Býr guð í spandex-brókinni?
Já, því guð er hér og guð er þar
og guð er allsstaðar.


Þessi bloggfærsla var í ógáti send til allra fjölmiðla landsins.


Einar í ruglinu.


Tilvitnun dagsins:
Matthew Waterhouse: [comes into boarding room with trolley full of cereal boxes] I've got a few ideas for you! Nutty Nut Nuts! Real nuts coated in... wait for it...
[pours out box]
Matthew Waterhouse: *Nuts*. How's that for starters?

Támjóu lesendur.


Í samræmi við ákvörðun stjórnar bloggsíðunnar frá því í september er það lesendum þessarar bloggsíðu fyrir bestu að ábyrgðarmaður bloggsíðunnar beri enga ábyrgð á gangi mála á bloggsíðunni og lesendur haldi bara áfram að lesa og lesa meðan þeim er stætt á því – enda muni bloggsíðan komast á réttan kjöl fljótlega og lesendur því ekki tapa neinu. Ef svo ólíklega vill til að efnahagskreppa skelli á landinu er það huggun harmi gegn fyrir lesendur að lykilstarfsmenn þessarar bloggsíðu munu ekki tapa nokkrum sköpuðum hlut – og vissulega er það bót í máli fyrir þá lesendur sem koma ekki til með að eiga bót fyrir boruna á sér á næstunni. Áður en lengra er haldið skal það tekið fram að lesendur geta ekki tapað neinum efnislegum eignum í viðskiptum sínum við þessa bloggsíðu, heldur er aðeins átt við að lesendur eigi á hættu að tapa vitinu – og tapa sér í kjölfarið. En nóg er nú af því þessa dagana og þess vegna skulum við bara hætta að hugsa um það.


Þrátt fyrir veikingu krónunnar, steikingu krónunnar, okurvexti, verðbólgu, gjaldeyrishöft, meyjarhöft og ýmislegt fleira sem plagar nú íslenskt þjóðfélag þá eru ekki allir Íslendingar tilbúnir að leggja árar í bát og sökkva í úfinn ólgusjó. Hér fyrirfinnst enn kraftmikið og skapandi fólk sem lætur ekki deigann síga og eflist við hverja raun. Jón Ásgeir til dæmis, hann var að verða frekar leiður á öllu froðusnakkinu á öldum ljósvakans um að hann sjálfur væri að hluta til ábyrgur fyrir ástandinu og hann brá því á það ráð að kaupa upp þá fjölmiðla sem hann hafði ráð á. Já mikið rétt, hann á blogcentral.is til dæmis, vefþjóninn sem þessi bloggsíða hefur afnot af. Þannig að mér finnst Jón Ásgeir stórkostlegur bisnessmaður og tel að hann hafi borið þjóðarhag fyrir brjósti þegar hann skuldsetti sig og sína, þjóðina og alla hina með öllum hinum útrásarfélögum sínum.


Rjúpnaveiðitímabilið hófst þann 1. nóvember síðastliðinn. Almennt telja sérfræðingar að eignatjón verði óverulegt sökum þessa en eitthvað gæti orðið um manntjón. Fyrir þá sem ekki vita ganga rjúpnaveiðar út á að bregða sér út í íslenska náttúru með skotvopn í farteskinu og leggja sig í lífshættu á ferð um stórgrýtt landslag, sprungusvæði, þverhnípt björg og önnur varhugaverð svæði sem eru þó nokkur hér á landi. Ekki skemmir fyrir að hafa ung börn með í för, það gerir ferðirnar yfirleitt meira krassandi. Yfirleitt telst það hrein hundaheppni ef rjúpnaskytturnar slysast til að skjóta niður eina og eina rjúpu en annars er aðal tilgangur rjúpnaferðanna að valda sér og ferðafélögum sínum einhvers konar fjörtjóni. Það skal því engan undra þó þetta sport njóti stöðugt meiri vinsælda meðal fjölskyldufólks. Veiðimenn mega hafa sig alla við um þessar mundir, enda styttist nú óðum í að nornaveiðitímabilið hefjist, en í ár hefur umhverfisráðherra aukið kvótann um 45 auðmenn í ljósi ástandsins í þjóðfélaginu.


Fjöldi fólks á nú um sárt að binda vegna efnahagsástandsins á Íslandi. Ekki bætir úr skák að sárabindi hafa hækkað í verði um allt að 70% að undanförnu. Þar af leiðandi er hægur vandi fyrir ýmsa auðmenn, ráðamenn og auðráðamenn að strá salti í sárin með því að sitja sem fastast við völd og halda áfram að þráast við þó svo að enginn treysti þeim lengur og þeir geri aðeins illt verra. Samkvæmt afar jákvæðri og bjartsýnni spá frá Seðlabanka Íslands mun ekki líða á löngu þar til þjóðarskútan breytist í skipsflak á hafsbotni. Allar þessar jákvæðu fréttir hafa auðvitað aukið mjög á gleði fólks, tala nú ekki um hjá þeim sem nú er sagt upp í stórum stíl. Það góða við þetta allt er þó auðvitað að nú er hægt að kaupa Range Rover á algjörri brunaútsölu. Ný íkveiktur en annars lítið notaður Range Rover fæst nú á gjafaverði hjá Brimborg notuðum bílum. Svona auglýsingar ættu að kveikja áhuga fólks – þeirra sem ekki hafa brennandi áhuga á þessu nú þegar það er að segja.


Á Range Rover er gott að keyra,
þægindin framar öllum vonum.
Bíllinn myndi kost’ enn meira
ef vær’ekki búið að kveikj’í honum.


Þessari bloggfærslu er ekki ætlað að hreinsa og endurnæra ristilinn.


Einar í bankaráði.


Tilvitnun dagsins:
Viðskiptavinur: Góðan dag
Starfsmaður: Já góðan daginn.
Viðskiptavinur: heyrðu ég er hérna, skal ég segja þér að...
Starfsmaður: Já ertu að sækja dekk í viðgerð?
Viðskiptavinur: Nei nei, ég er að ná í dúkkuna sem ég bað ykkur að gera við fyrir mig.
Starfsmaður: Já dúkkuna alveg rétt já, heyrðu það var ansi snúið að gera við hana
Viðskiptavinur: Nú var það?
Starfsmaður: Já það var ansi stórt gat á henni, en mér tókst nú að bæta það.
Viðskiptavinur: Jæja, það var nú fínt.
Starfsmaður: Já hún er hérna gjörðu svo vel.
Viðskiptavinur: Hva, djö
Starfsmaður: Nei halló halló, hvað er að?
Viðskiptavinur: Hva, ertu brjálaður? Hvað ertu búinn að gera?! Djöfulsins skepna geturðu verið!
Starfsmaður: Nei heyrðu nú, hva...
Viðskiptavinur: Ertu búinn að líma fyrir??
Starfsmaður: Heyrðu fyrirgefðu, var ekki meiningin að gera við hana?
Viðskiptavinur: Jú, en það var ekki þetta gat!

Kindarlegu lesendur.


Jæja, þá er komið að því að setja upp silkihanskana og hefjast handa við gömlu góðu vettlingatökin, þeir sem vettlingi geta valdið það er að segja. Þeir sem ekki eiga vettlinga verða bara að klappa saman lófunum, stappa niður fótunum, rugga sér í lendunum og snúa sér í hring. Á meðan ætla ég að tala í hringi og komast upp með það.


Ég eins og fleiri er orðinn hundleiður á krepputali og kreppumali statt og stöðugt, þó svo að málefnið sem slíkt sé óþrjótandi uppspretta endalausra bloggfærslna og vangaveltna. Takið þessa bloggsíðu sem dæmi. En hvað sem því líður þá líður þjóðfélagið þessa dagana fyrir það hvernig allskyns útrásarlýður og Lýður í Bakkavör og lýðsskrumarar og aðrir auðmannamafíósar hafa veðsett og skuldsett bæði golfsett og klósett á meðan stjórnvöld hafa hamast við að skipa endalaust marga sendiherra, hækka vexti endalaust og missa allt niðrum sig í efnahagsmálum. Þegar allt þetta og meira til er lagt saman er ekki von að vel fari. Síðan bætir ekki úr skák þegar svona vitleysingar eins og ég sjálfur rjúka til og fjargviðrast yfir öllu saman þannig að fólk fyllist vonleysi og örmæðu. En hvernig stendur eiginlega á þessu? Hvers vegna breyttist allur uppgangurinn í niðurgang? Hvers vegna er góðæri orðið að hallæri? Hvers vegna er velmegun orðin að velmegrun? Og hvers vegna er ég ennþá að velta mér upp úr þessu? Skárra en sniffa gas, svo mikið er víst.


Fram hefur komið í fréttum að vöruskipti í september hafi verið jákvæð sem nemur tæpum 8 milljörðum. Munar þar mestu um gífurlegan útflutning á Pólverjum og Tælendingum sem staðið hefur yfir frá miðjum september og stendur raunar enn. Einnig tókst að flytja út brot af framleiðslu sem sprotafyrirtæki í Hafnarfirði stóð fyrir á svokölluðum örvandi efnum, sem eru víst mjög verðmæt á götum úti. Fíkniefnadeild lögreglunnar stöðvaði að vísu þá framleiðslu mjög fljótlega. Einnig fluttu Íslendingar mikið út af vondum hugsunum seint í september og í október, og þá sérstaklega til forsætisráðherra og fjármálaráðherra Bretlands. Hvort þessi jákvæði vöruskiptajöfnuður hjálpi til við að koma á efnahagslegum stöðugleika – sem auglýst hefur verið eftir um nokkurt skeið – verður tíminn að leiða í ljós.


En það eru hvorki kreppa né viðskiptajöfnuður sem eru mínar ær og kýr eins og staðan er, heldur eru það ær og kýr sem eru mínar ær og kýr þessa dagana. Það nýjasta úr þeim málum er að kindurnar hér voru nýlega rúnar inn að skinni og gekk það prýðilega. Afar fáar kindur mótmæltu þessari aðgerð, ólíkt því þegar íslenskur almenningur var rúinn inn að skinni nú fyrir skemmstu. En líkt og íslenskur almenningur standa kindurnar nú berstrípaðar og jarma ákaft. Allt í lagi, kannski gengur þessi samlíking ekki alveg upp. Margir gripu til þess ráðs um daginn að taka allt sitt fé og stinga því undir koddann. Það gengur ekki upp í mínu tilviki, enda kæmi bara vond lykt ef ég hefði féð í herberginu mínu. Þó ég sé algjör sauður þá átta ég mig á slíku.


Í tilefni þess að alþjóða gjaldeyrissjóðurinn er farinn að hafa vit fyrir íslenskum yfirvöldum hvað varðar efnahagsmál hefur fjöldi fyrirtækja hér á landi sagt upp starfsmönnum í þessari viku. Hvort þeir starfsmenn verði endurráðnir er óráðið, enda gæti það verið óráð til lengri tíma litið. En það er vissulega erfitt að ráða í þá stöðu sem upp er komin, enda hefur enginn starfsmaður verið ráðinn í þá stöðu sem á að hafa umsjón með því að ráða í stöðuna. Þetta mál er augljóslega flókið og niðurdrepandi í ofanálag, tala nú ekki um þegar vextir og verðbætur leggjast ofan á allt heila klabbið.


Allt í rugli, eilíft bras
og sólarglæta hvergi sést.
Út í hlöðu að jórtra gras,
ég held að það sé bara best.


Vegna efnahagsþrenginganna hefur þessi bloggsíða ákveðið að segja upp sjö starfsmönnum af handahófi. Einnig mun ábyrgðarmaður síðunnar taka á sig 2.430 króna launalækkun til að hægt verði að ná endum saman. Það minnir mig á það, best að við endum þessa bloggfærslu bara hér og nú.


Einar þegar rykið sest.


Tilvitnun dagsins:
Viðskiptavinur: Fyrirgefðu, áttu nokkuð ólífur?
Afgreiðslumaður: Ólífur Ragnar Grímsson?